De boeren door heel Europa zijn in opstand. In Polen, Duitsland, Frankrijk, België, Spanje – en eerder in Nederland – zijn er grote of kleine demonstraties. Trekkers blokkeren wegen, borden worden op z’n kop gezet en er wordt gedreigd naar de politieke hoofdsteden op te rukken.

In de profielschets staat het nog net niet, maar de opvolger van Charles Michel moet niet al te jong zijn. Een ervaren rot met veel dienstjaren op de teller die geen ambitie meer heeft om na deze baan een andere politieke functie uit te oefenen. Dat is ongeveer de advertentietekst.

Wordt het de moeder aller toppen, een slagveld, of een grote uitsteloperatie? Twee weken voor de top stapelen de problemen waar de Europese leiders mee te maken hebben zich op. Van Oekraïne, migratieproblemen, geldzorgen, nieuwe politieke realiteiten tot een op z’n laatste benen lopende Europese Commissie die zich niet zomaar laat commanderen. Voor de Europese Commissie is het geld voor de begroting het belangrijkste punt op de agenda van de komende top.

Wat is er aan de hand in Nederland, staat het voor meer en wat zijn de gevolgen? Dat zijn de belangrijkste vragen die in Brussel worden gesteld na de verkiezingsoverwinning van Geert Wilders. 

Is er verschil tussen Polen en Hongarije waar rechters worden ontslagen die zich niet aan de politieke lijn van de regering houden en Spanje waar de nieuwe regering van plan is om gerechtelijke uitspraken terug te draaien via een amnestieregeling? Die vraag houdt Brussel bezig. Eurocommissaris Reynders wil in ieder geval opheldering. 

Europa heeft geen minister van Financiën of een strenge penningmeester die zegt: “Leuk al die plannen, maar hoe gaan we dat betalen?” Er is niemand die zegt is het wel nodig om 66 miljard euro te vragen, zodat de begroting volgend jaar niet in de rode cijfers duikt. En dus hebben de regeringsleiders die taak op zich genomen.