Door: Kees Boonman
Stephen Colbert is gestopt. Het haalde het NOS Nieuws de afgelopen week. Nu was mij al eerder deze week opgevallen dat Lenny Kuhr naar Israël is verhuisd, maar dat van Colbert, bij de NOS, keek ik toch even van op. Colbert in is de VS een soort kruising van Jeroen Pauw en Arjen Lubach, maar dan leuker. Nu wil ik niet de nieuwskeuze van de NOS bekritiseren, evenmin de vele Amerika-deskundigen teleurstellen, maar de betekenis van Colbert voor Nederland zie ik persoonlijk toch als relatief gering. Nee, ik ga het hier niet hebben over het wellicht gedateerde begrip cultuur-imperialisme, of een pleidooi uitventen over zoiets vaags als de Nederlandse identiteit. Het gaat mij over de keuze van het nieuws of om het ‘in gemakkelijke taal’ te zeggen: krijgt alles wat voor ons belangrijk is wel genoeg aandacht?
Inderdaad gaat het hier over Europese politiek en alles wat daarmee te maken heeft. Zo was het weer een hele klus om 9 mei, Europadag, op de nieuwsagenda te krijgen. De verjaardag van de Koning, 4 en 5 mei, Pasen, Pinksteren, Hemelvaart en dan ook nog het Eurovisie songfestival. Dat van die Europadag lukte dus niet. De Europese instellingen pakken op 9 mei altijd fors uit om de toespraak van Robert Schuman uit 1950, het startschot voor Europese samenwerking, feestelijk te herdenken en in Den Haag werd een Europees educatiecentrum (EU Experience) geopend.
Beetje minder
Een handjevol Nederlandse correspondenten verdienen gezamenlijk een journalistieke ereprijs om op zo’n hoog niveau Brussel te volgen, maar vaak moeten ze het in het nieuwsbeeld afleggen tegen een omgewaaide boom in de VS, een steeds krankzinniger wordende president of Stephen Colbert. Elke dag is er Europees nieuws dat ons allemaal aangaat. Alles wat in Duitsland gebeurt is voor ons belangrijk, dat de Britten weer politiek woonruimte in Brussel zoeken, er dit weekend lokale verkiezingen zijn in Italië wat iets zegt over de populariteit van Meloni, het gevecht over de Europese begroting en wie er straks president van de ECB wordt. Een overvolle agenda waaruit moet worden gekozen en over alles berichten gaat niet.
En dat kan al helemaal niet als je dat ‘alles’ met ėėn correspondent – op een paar uitzonderingen na, moet volgen. In de Tweede Kamer hoor je weleens een parlementaire zonderling verwoorden dat dat Europa wel een beetje minder kan onder het motto “Nederland eerst”. Kortom, bij de 400ste uitgave van de nieuwsbrief Brussels Peil, doe ik dan maar de oproep te kiezen voor wat geen keuze meer is: Europe First
